วันมาฆบูชา

ย่างเข้าหน้าร้อนต้นเดือนมีนาคม อากาศร้อนอบอ้าวไปทั่วพื้นป่า ใบไม้เปลี่ยนสีจากเขียวกลายเป็นเหลืองแดง และร่วงหล่นสู้พื้นดิน เสมือนมันคอยเตือนมวลมนุษย์ให้เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งทั้งหลายบนโลกใบนี้ ไม่มีอะไรแน่นอน ผันแปร เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ชีวิตคนเราก็เช่นเดียวกัน ไม่เที่ยงแท้ เปลี่ยนแปลง หมุนไปตามกาลเวลา เกิด แก่ เจ็บ ตาย สุดท้ายกลายเป็นธุลีดิน พระธุดงค์รูปนี้ นั่งพิจารณาความเปลี่ยนแปลงของใบไม้ เสียงจักจั่นเรไรดังกึกก้องทั่วพื้นป่าเหมือนเสียงบรรเลงจากสวรรค์ขับกล่อม ซึ่งเสียงจักจั่นมีจังหวะสูงๆต่ำๆไพเราะชวนน่าฟัง ไม่เป็นที่รำคาญรบกวนจิต แต่กลับทำให้จิตมีความสงบ เยือกเย็นยิ่งขึ้น บรรยากาศท่ามกลางขุนเขา มีลำธารไหลผ่าน ได้ยินเสียงลำธาร ได้ยินเสียงนกร้อง ได้ยินลมพัดใบไม้ ซึ่งชวนให้หลงใหลในธรรมชาติ จนไม่อยากจะย้ายไปที่อื่น